Patagonië – Torres del Paine

Vanuit Santiago vliegen we 3000km zuidelijker naar het verre en ongerepte Patagonië. Tijdens de vlucht kunnen we vanuit de lucht de vele blauwe meren en besneeuwde bergtoppen bewonderen en weten we al dat dit een prachtig stukje van onze reis zal worden.

In Torres del Paine wilden we heel graag de W-trek doen. Dit is een heel gekende trek van 5 dagen in de vorm van een W. Tot we enkele weken tevoren de prijzen bekeken. Enkel trekken met eigen tent en eten is nog enigszins betaalbaar. Aangezien dit met kids niet echt een optie is, kiezen we ervoor een auto te huren en een hotel te boeken voor één nacht aan de rand van het park.

Op de vooravond van ons vertrek, mogen we de auto al ophalen. We rijden er rechtstreeks mee naar de supermarkt want ook eten schijnt superduur te zijn in het park. We verblijven nog een nacht in Puerto Natales en staan de volgende ochtend voor dag en dauw op om richting het park te rijden. Het is immers nog twee uur rijden!

Aangekomen aan de ingang van het park is het een drukte van jewelste! We zijn heus niet de enigen die deze ochtend vroeg uit de veren waren. Gelukkig kochten we de dag voordien al ons ingangsticketjes en moeten we niet meer aanschuiven. We moeten nog een kwartiertje rijden door het park naar het vertrekpunt van onze eerste wandeling: de base de las torres! Dit is het eerste stukje (of het laatste als je het in de omgekeerde richting doet) van de W-trek. Wij blijven echter niet onderweg kamperen, maar wandelen helemaal terug naar het vertrekpunt. Een wandeling van zo’n 23 km!
Het is heel winderig en koud wanneer we vertrekken, maar de tocht begint met een fameuze klim en we krijgen het snel genoeg warm! We worden onderweg getrakteerd op prachtige uitzichten!

Na onze middagpauze komen we aan een bord met “nog 45 minuten”. De kids zijn bekaf, maar dit geeft hen nieuwe hoop. Na 45 minuten stijl klimmen over hoge stenen, is echter nog geen eindpunt in zicht. We laten de kids achter in het zonnetje met de rugzak, een zak snoep en mijn gsm en trekken alleen verder. Ver kan het nu niet meer zijn.

Nog een half uur klimmen later bereiken we de top. Veel tijd om te genieten hebben we niet, want we hebben de kids beloofd om binnen het uur terug te zijn. Vlug enkele foto’s want we hebben het gehaald! Dit was de lastigste wandeling die we tot nu toe gedaan hebben. We haasten ons terug naar de kids. Gelukkig waren ze nog niet ongerust. Ze waren vergeten wanneer we vertrokken waren (was het nu kwart voor of kwart over), waren volop spelletjes aan het spelen op de gsm en hun snoep was nog net niet op.

Daarna wacht ons nog de volledige tocht terug langs dezelfde weg. De kids zijn na een uur rusten (en veel suiker) gelukkig weer helemaal hersteld en vliegen er weer helemaal in. Wij hebben wat minder energie over, maar het feit dat we geen kids moeten motiveren maakt het toch wat gemakkelijker. Onderweg vullen we onze flessen opnieuw met water, want hier mag je gewoon van de watervalletjes drinken. Zalig toch! Ook op de terugweg blijft het landschap ons verbazen!

Het is al tegen de avond wanneer we ons beginpunt weer bereiken. Nu is het nog meer dan een uur rijden naar ons hotelletje aan de andere kant van het park. Het is al bijna donker wanneer we aankomen. We hebben in ieder geval goed geslapen!

De volgende ochtend gaat de wekker alweer vroeg af. We willen immers geen kostbare tijd in dit prachtige park verspelen. We laden de auto en trekken verder. In de voormiddag staat een tocht van twee tot drie uur op het programma naar mirador Cuernos. Alweer een wondermooie wandeling. Hier merken we duidelijk de gevolgen van een brand die hier eind 2011 gewoed heeft. Blijkbaar wou een toerist een beetje WC-papier in brand steken…

In de namiddag wilden we het faunapad nog doen. Een kort pad waarbij je heel wat planten en dieren zou moeten kunnen zien. Vroeger kon je dit pad in twee richtingen bewandelen, helaas hebben ze dit onlangs veranderd en stonden wij aan het einde van het pad. Er hangt ook uit dat je dit enkel nog met een gids kan bezoeken. Een korte wandeling konden we nog aan, maar naar een gids staan luisteren lijkt ons op dit moment net iets te lastig. We zijn allemaal doodop en moeten immers nog twee uur rijden! Bovendien hebben we een hotelletje met bad geboekt en dat trekt ons op dit moment enorm aan.

Op onze weg terug worden we nog getrakteerd op enkele wilde dieren die we zien vanuit de auto. We hebben dus niets gemist!

Torres del Paine is echt wondermooi! Maar ook enorm enorm toeristisch. De torenhoge prijzen hebben blijkbaar de vele mensen nog niet weggejaagd. Vooral op de wandeling naar de Torres zat je constant achter andere mensen aan. Dat maakt het klimmen toch echt wel wat lastiger. Op onze terugtocht waren we al aan de late kant (de meeste mensen bleven ook ergens halverwege kamperen) en dat maakte onze terugtocht wel prachtig! Ook de tocht naar mirador Cuernos is veel minder gekend en dus ook veel rustiger. Hieronder zie je hoe de Torres er echt uit ziet.